خاطراتی از شهید مسعود آقاجانی

خاطره‌ی شهادت؛ الهام الهی به پدر شهید

مرحوم حاج صادق آقاجانی، پدر شهید، خاطره‌ای شگفت‌انگیز از لحظه‌ی شهادت فرزندش تعریف می‌کند که نشان از عنایت الهی و ارتباط عمیق روحی بین پدر و فرزند دارد. او می‌گوید:

«چند روزی می‌شد که مسعود از مرخصی به محل خدمتش، اسلام‌آباد غرب، رفته بود. حدود ساعت چهار بعد از ظهر، روز ۷ آبان ۱۳۶۵، در زمین شالیزاری مشغول کار بودم که ناگهان حالم خوش نبود. یک دفعه چشمم سیاهی رفت و عرق سردی از سروصورتم جاری شد. بی‌اختیار روی زمین نشستم و در همین حین، صدای پسرم مسعود را شنیدم که مرا صدا کرد. من هم با همان حال، نگاهی به دور و برم انداختم ولی از مسعود خبری نبود. یک دفعه به خودم آمدم و گفتم: مسعود که همین چند روز پیش از مرخصی رفت! به هر صورتی بود، خودم را تا منزل رساندم و فردای آن روز، خبر شهادت مسعودم را آوردند.»

بعدها، همرزمان شهید، زمان شهادتش را دقیقاً همان زمانی اعلام کردند که پدر، آن حالت روحی و جسمی دگرگون را تجربه کرده بود و صدای فرزندش را شنیده بود. این هم‌زمانیِ عجیب، نشان از پیوندی ناگسستنی و الهام الهی بود که به پدر، خبر شهادت فرزندش را داده بود.