خاطراتی از شهید حبیب علیپور

شعبان‌علی‌پور (همرزم شهید) روایت می‌کند:

«من در گردان (ش م ر) بودم و به منطقه‌ی اروند رفتم. آنجا قربانعلی جعفری را دیدم که سرباز بود و آدرس شهید محمدحسین علی‌پور را به من داد. رفتم به مقرشان؛ چون آن منطقه را قبل از عملیات والفجر ۸، حین و بعد از عملیات بودم، برایم آشنا بود. از ماشین پیاده شدم و از دور دیدم که یک سرباز در مقابلم ایستاده و مرا نگاه می‌کند. من او را نشناختم، چون مدتی بود حبیب را ندیده بودم و هیکل و قیافه‌اش کاملاً تغییر کرده بود؛ ورزیده و خوش‌قیافه شده بود.

رفتم به طرف سنگرشان و دیدم آن سرباز جوان به طرفم آمد. سلام علیک کردیم و وقتی به او نزدیک شدم، تازه فهمیدم که حبیب خودمان است! همدیگر را در بغل گرفتیم و هر دو خوشحال بودیم؛ واقعاً حالت عجیبی داشت. مدتی با هم بودیم و اولین حرفی که زد، با خوشحالی و لبخند گفت که ازدواج کرده است. خیلی خوشحال شدم. نامه‌ای به خانواده نوشت و به من داد تا برایشان بیاورم، چون می‌خواستم به مرخصی بیایم.

در روزهای آخر مرخصی‌ام، شب قبل از بازگشت به منطقه، در مسجد جامع بودم که خبر شهادتش به من رسید. فردا صبح، من و برادرش اسحاق خواستیم برویم سپاه بابلسر که خبر بگیریم، اما گروه خبر بنیاد شهید را در محل دیدیم. به آنها گفتم که شما بروید و من خودم خبر را به خانواده‌اش می‌رسانم. پدر شهید در اول محل بود و می‌خواست به دنبال کاری برود. رفتم پیش او، سلام کردم و در حین صحبت، گفتم که حبیب مجروح شده است. اما او در مرحله‌ی اول گفت که پسرم شهید شده است... انگار دلش خبر داشت.»