شناسنامه‌ی نورانی شهید

شهید رمضان‌علی یوسفی، در هفدهم شهریور ماه سال ۱۳۵۰، در روستای رودبست، در آغوش خانواده‌ای مذهبی و متدین، چشم به جهان گشود. پدرش حسینعلی یوسفی، مردی مؤمن و خداترس بود و مادرش خدیجه طالبیان، بانویی فداکار و مهربان. این نوجوانِ پرشور، عمری کوتاه اما پرمعنا داشت؛ تنها ۱۷ سال در این جهان خاکی زیست، اما چنان تأثیری از خود به جا گذاشت که یادش تا همیشه در دل‌ها ماندگار شد.

تحصیلاتش تا دوم راهنمایی ادامه داشت و مجرد بود، با همان سن و سال کم، اما دلی سرشار از عشق به خدا و آرزوی شهادت. او به گردان محمدباقر (ع) پیوست و با مسئولیت تک‌تیرانداز، در جبهه‌های حق علیه باطل حضور یافت. مدت حضورش در خدمت، تنها ۳ ماه بود، اما همین سه ماه، کافی بود تا نامش را در دفتر شهدای جاویدان ثبت کند.

خوابی که نوید شهادت می‌داد؛ روایت پدر شهید

پدر شهید، حاج حسینعلی یوسفی، با چشمانی پر از اشک و قلبی لبریز از ایمان، ماجرای خواب عجیبی را روایت می‌کند که سال‌ها قبل از تولد رمضان‌علی، دیده بود. می‌گوید:

«پدر مرحومم، حسینجان، که مردی بسیار مؤمن و متدین بود، یک شب در عالم خواب، وجود مقدس امام زمان (عج) را زیارت کرد. در آن خواب، حضرت به پدرم فرمودند: "یکی از نوه‌های تو، از یاران من خواهد بود."»

پدرم که از این خواب شگفت‌زده و خوشحال شده بود، برای تعبیرش به محضر آیت‌الله حاج‌آقا روحانی رفت. ایشان بعد از شنیدن ماجرا، با نگاهی عمیق و پر از معنا به پدرم گفتند: «در آینده، خداوند به تو نوه‌ای عطا می‌کند که در راه خدا به فیض شهادت نائل می‌گردد.»

و این پیش‌گویی، سال‌ها بعد، در وجود رمضان‌علی به حقیقت پیوست. او همان نوه‌ای بود که قرار شد یارِ امام زمان (عج) شود و با شهادتِ خود، این وعده‌ی الهی را تحقق بخشد.