وصیت نامه شهید علیجان ابراهیمی

«اهل ایمان در راه خدا و کافران در راه شیطان جهاد می‌کنند. پس شما مؤمنان با دوستان شیطان بجنگید و از آنها هیچ بیم و اندیشه نکنید که مکر و سیاست شیطان بسیار سست و ضعیف است.»
(آیهٔ ۷۵ سورهٔ نساء)

به‌لطف و عنایت الهی و به امید پیروزی نهایی رزمندگان پرتوان اسلام، اکنون که این سعادت نصیب من شده تا عازم نبردی بی‌امان با دشمن کفر و الحاد جهانی بشوم، مقاری از وصایایم را خدمت شما عزیزان تقدیم می‌دارم. آنچه که مرا وا می‌دارد تا با عشق و علاقهٔ قلبی در میان نبرد حضور پیدا کنم، توفیقی است از جانب خداوند یکتا که این شور حسینی را در من نهاده است. آری، عشقی که میثاق الله و بهارش، ترویج اسلام محمدی (ص) است.

راستی، آیا هیچ می‌نگرید که اندیشه‌های شهیدان بر ما چه وصفی است؟ آیا منطق زائدالوصف عزیزانمان را مورد بررسی قرار می‌دهید؟ پس منطق من همان است که شهدای گرانقدرمان بر آن تکیه داشتند، یعنی یاری نمودن به اسلام عزیز، اسلامی که همانند امام حسین (ع) نیاز به یاری و ایثار دارد. باور کنید عشق و شور من در حدی است که نمی‌توانم آن را با قلم بیاورم و فقط خدا می‌داند که من با چه علاقه‌ای به یاری رزمندگان می‌شتابم.

آرزویم این است که در عملیات شرکت نمایم. زمزمه‌های شبانهٔ این عزیزان، پستی و بلندی این عشق را به صافی مبدل می‌سازد. در نهایت، آرزوی من پیوستن به لقاءالله است، همان راهی که پروانه‌های پران و شهدای مخلصی چون علی‌ابراهیمی‌ها بر آن گام نهادند و به یاری خدا شتافتند. لذا پس از شهادت علی‌ابراهیمی، با خدایم عهد کردم که اسلحه به زمین افتادهٔ علی را بردارم و راهش را ادامه دهم.

بارخدایا! تو را شکر می‌کنم که به آرزویم رسیدم و امیدوارم همانند مولایم علی (ع) «فُزْتُ بِرَبِّ الْکَعْبَةِ» را در لحظاتی که جان به جان‌آفرین تسلیم می‌کنم، بر زبانم جاری سازم.

إنشاءالله تعالی.