فرازهایی از وصیت‌نامه‌ی پرمعنای شهید

علیجان در وصیت‌نامه‌اش، سخنانی نغز و ماندگار بر جای گذاشته است که نشان از عمق ایمان و بصیرت او دارد:

«بالطف و عنایت الهی و به امید پیروزی نهایی رزمندگان پرتوان اسلام، اکنون که این سعادت نصیب من شده تا عازم نبردی بی‌امان با دشمن کفر و الحاد جهانی شوم، مقاری از وصایایم را خدمت شما عزیزان تقدیم می‌دارم. آنچه که مرا وا می‌دارد تا با عشق و علاقه‌ی قلبی در میان نبرد حضور پیدا کنم، توفیقی است از جانب خداوند یکتا که این شور حسینی را در من نهاده است. آری عشقی که میثاق الله و بهارش، ترویج اسلام محمدی (ص) است.»

او از مردم می‌خواهد که به اندیشه‌های شهیدان بیندیشند و منطق آنان را درک کنند: «منطق من همان است که شهدای گرانقدرمان بر آن تکیه دادند، یعنی یاری نمودن به اسلام عزیز؛ اسلامی که همانند امام حسین (ع) نیاز به یاری و ایثار دارد. باور کنید عشق و شور من در حدی است که نمی‌توانم آن را با قلم بیاورم و فقط خدا می‌داند که من با چه علاقه‌ای به یاری رزمندگان می‌شتابم.»

و در پایان، آرزوی بزرگش را چنین بیان کرده است: «آرزویم این است که در عملیات شرکت نمایم. زمزمه‌های شبانه‌ی این عزیزان، پستی و بلندی این عشق را به صافی مبدل می‌سازد. در نهایت آرزوی من پیوستن به لقاءالله، همان راهی که پروانه‌های پران و شهدای مخلصی چون علی ابراهیمی‌ها بر آن گام نهادند و به یاری خدا شتافتند.»

و با خدای خود چنین عهد کرده بود: «پس از شهادت علی ابراهیمی با خدایم عهد کردم که اسلحه به زمین افتاده‌ی علی را بردارم و راهش را ادامه دهم.»

 

پیام شهید برای نسل جوان

علیجان در وصیت‌نامه‌اش، پیام مهمی برای نسل جوان دارد: «آیا هیچ می‌نگرید که اندیشه‌های شهیدان بر ما چه وصفی است؟ آیا منطق زائدالوصف عزیزانمان را مورد بررسی قرار می‌دهید؟ پس منطق من همان است که شهدای گرانقدرمان بر آن تکیه دادند، یعنی یاری نمودن به اسلام عزیز.»

این پیام، امروز نیز برای همه‌ی جوانان این مرز و بوم، راهگشاست. او می‌خواهد بگوید که شهدا فقط نمردند، بلکه با خون خود، درخت اسلام را آبیاری کردند و وظیفه‌ی ما، ادامه‌ی راه آن‌هاست.