تولد در روستای رودبست و نام‌گذاریِ محبت‌آمیز

در سال ۱۳۴۷، در روستای ساده و صمیمیِ رودبست، در خانه‌ای محقر اما سرشار از محبت، نوزادی دیده به جهان گشود که قرار بود در آینده، نامش را در دفتر شهدای جاویدان ثبت کند. پدر و مادر که دل‌هایشان آکنده از عشق بود، او را «محمدحسین» نام نهادند. این نوزاد، دومین فرزند پسر خانواده بود و به دلیل علاقه‌ی وافری که به او داشتند، با محبت، او را «حبیب» صدا می‌کردند؛ نامی که برازنده‌ی وجود مهربان و دوست‌داشتنی‌اش بود.

حبیب از همان کودکی، شیرین‌زبان و خوش‌رفتار بود. پدربزرگش که علاقه‌ی خاصی به او داشت، همیشه او را در آغوش می‌گرفت و برایش از روزگاران قدیم و بزرگان دین می‌گفت. این کودکِ معصوم، به تدریج در دل همه جای گرفت و هر کس او را می‌دید، از اخلاق خوش و رفتار نیکویش به وجد می‌آمد.

تحصیل در دبستان غفاری و علاقه به کشاورزی و شکار

دوران تحصیلی ابتدایی حبیب، در روستای رودبست و در دبستان ابتدایی غفاری سپری شد. او با وجود علاقه‌ای که به درس داشت، اما دلش در طبیعت و میان زمین‌های کشاورزی و شکارگاه‌ها بود. از همان کودکی، علاقه‌ی وافری به امورات کشاورزی و تفنگ شکاری نشان می‌داد و همراه پدرش به شکارگاه می‌رفت. پدرش تعریف می‌کند که حبیب آن‌قدر به شکار علاقه داشت که هر جا او برای شکار می‌رفت، حبیب هم همراه او بود. تا جایی که در جوانی، با پس‌انداز خود، یک قبضه اسلحه‌ی شکاری خرید و به تنهایی به شکار می‌رفت. اما نکته‌ی جالب این بود که در شکار، همیشه به دیگران کمک می‌کرد و یکی از خصلت‌های خوبش، یاری رساندن به دیگران بود.