1- خداوندا! تو شاهدی از آن لحظه ای که از خانه‌مان خارج شدم فقط به خاطر تو و برای رضای تو آمدم. پدر و مادر و خانواده و دوستانم را ترک گفتم زیرا عشقم به تو بهتر و مهم‌تر از دوستی و آشنایان عزیزم است. من در راهی جان دادم که حسین (ع) رفت که تا جانان بماند از شما می خواهم که راهم را ادامه دهید و نگذارید که تفنگم بر زمین بماند. سعی کنید که خود را اول تزکیه کنید و بعد علم بیاموزید زیرا که تزکیه مقدم بر علم است.
2- شما ای لبیک گویا حسین، ای عاشقان حرم حضرت اباعبداله الحسین (ع)، ای کفرستیزان لشگر توحیدی، سخنم با شماست، بجنگید ای جنگاوران و بکوبید ای کوبندگان، برزمید که خداوند بر گرد و غباری که از پاهایت بلند می شود قسم یاد کرده است و پرچم لا اله الا اله را بر فراز کاخ های سفید شرق و غرب  به اهتراز درآورید.
3- از برادرانم تقاضا هر لحظه به فکر اسلام باشید، نماز به پای دارید که نماز ستون دین است، اولین سؤال در روز قیامت نماز است.
4- وصیت من به خواهرم این است که زینب گونه رفتار کند و محکم و استوار باشد که اجر و فرد صابرین عظیم است.
5- پدر و مادر! به شهادت من خوشحال باشید که خداوند هدیه ای را از شما قبول کرده و این را بدانید که من هدیه ای بوده ام که خداوند مرا به شما عطا کرده است و شما وسیله ای برای پرورش این هدیه بوده اید و احسن بر شما که توانسته اید از این امتحان بزرگ الهی موفق و سرافراز بیرون آیند.