خوش‌اخلاقی در خانواده و محبوبیت در میان دوستان

شهید نعمت‌الله عزیزی، در محیط خانواده، نمونه‌ی کامل یک انسان خوش‌رفتار و مهربان بود. آن‌قدر با اخلاق نیکو و رفتار پسندیده‌اش، دل‌های اعضای خانواده را تسخیر کرده بود که همه از او راضی و خشنود بودند. پدر و مادر، برادران و خواهران، همه به وجودش افتخار می‌کردند و او را عزیزترین عضو خانواده می‌دانستند. رفتارش با بزرگ‌ترها سرشار از احترام بود و با کوچک‌ترها، مملو از محبت و مهربانی. هیچ‌کس نبود که با او نشست و برخاست کند و از اخلاق خوشش به وجد نیاید.

در میان دوستان نیز، نعمت‌الله یک دوست صمیمی، باوفا و قابل اعتماد بود. هر که او را می‌شناخت، به رفاقتش افتخار می‌کرد و او را تکیه‌گاهی مطمئن برای خود می‌دانست. وقتی خبر شهادتش به گوش رسید، دوستانش چنان متأثر و ناراحت شدند که گویی عزیزترین کسِ خود را از دست داده‌اند. اشک‌هایشان جاری شد و دل‌هایشان از فراق این دوست خوب، تا سال‌ها به درد آمد. همه می‌گفتند که دیگر کسی مثل نعمت‌الله را پیدا نخواهند کرد؛ کسی که هم رفیق باشد، هم پناه، هم دلدار و هم محرم اسرار.

پایبندی به مسائل مذهبی در منطقه و اشک‌های شب‌های دعا

شهید عزیزی در دوران حضورش در منطقه‌ی جنگی، به مسائل مذهبی فوق‌العاده پایبند بود. هیچ‌گاه نمازش را ترک نمی‌کرد و در مراسم دعای کمیل و دعای توسل، از زمره‌ی اولی‌ها بود. وقتی این دعاهای پرمعنا را می‌خواندند، چهره‌اش دگرگون می‌شد، اشک از چشمانش جاری می‌گشت و چنان محو و مبهوت می‌شد که گویی با تمام وجودش با معبود خود سخن می‌گوید. از خداوند طلب عفو و بخشش می‌کرد و در آن لحظات، هیچ‌چیز جز خدا برایش معنا نداشت. همرزمانش نقل می‌کنند که در آن شب‌های پرخطر و غبارآلود جنگ، صدای مناجاتش، آرامش‌بخش روح‌های خسته و پریشان بود.